مطالب ویژه
خانه / مقالات / فرهنگ عمومی : چیستی ، سنجش و ارتقاء!

فرهنگ عمومی : چیستی ، سنجش و ارتقاء!

فرهنگ بطور عام یکی از مهمترین ویژگیهای هر جامعه است که در عصر کنونی به عنوان شاخص تمدن و هویت آن جامعه به شمار می آید. برای فرهنگ تعاریف متعددی صورت گرفته است اما می توان گفت که فرهنگ شامل تمام داشته های تاریخی، اعتقادی ، رفتاری و هویتی یک جامعه است بطوری که هیچ جنبه ای از زندگی افراد و اجتماع از حیطه ی چتر فرهنگ بیرون نمی ماند. فرهنگ به مثابه حافظه تاریخی برای یک جامعه است یعنی هر آنچه که یک جامعه بدان شناخته می شود همان فرهنگ آن است!

در سطح کلان کشور و همچنین در حوزه استانها و شهرستانهای مختلف شورایی وجود دارد بنام شورای فرهنگ عمومی که وظیفه آن ارزیابی، نظارت و ارتقای فرهنگ عمومی است. اما فرهنگ عمومی چیست و چرا نیاز به وجود شورا دارد؟ فرهنگ عمومی جنبه ای از فرهنگ است که به عامه مردم مربوط می شود و محدود به یک قشر یا موقعیت خاص نیست. فرهنگ عمومی هر آن چیزی است که مردم بطور عام در زندگی روزمره با آن سروکار دارند از نحوه لباس پوشیدن گرفته تا آداب معاشرت و نحوه رانندگی ، رعایت حقوق همسایه و صیانت از منابع طبیعی و فضای سبز محلی و توجه به تحصیل فرزندان تا  ابراز همدردی با نیازمندان و افراد گرفتار چه در سطح محلی و منطقه ای و چه در سطح بین المللی، آداب  و سنن مذهبی و  عرف اجتماعی تا رفتار در کوچه و خیابان و استادیوم ورزشی همه و همه در حوزه فرهنگ عمومی قرار دارند!

حال این پرسش پیش می آید برای رسیدگی به امری با این وسعت چه ترتیبات و اقداماتی مورد نیاز است. همانطور که اشاره شد فرهنگ را می توان به حافظه تاریخی یک جامعه تاویل کرد یعنی چیزی نیست که در زمان کوتاهی بوجود آید یا تغییر کند، آنچه که اکنون به عنوان فرهنگ (عامه) در جامعه مطرح است نتیجه اثرات عوامل مختلف در گذشته است البته نباید فراموش کرد که سرعت تعاملات و ارتباطات افزایش یافته است و فرایند جایگزینی فرهنگی در بعضی موارد جای فرآیند فرهنگ سازی را گرفته است به این معنی دیگر لازم نیست سال ها بگذرد تا رسومی در یک جامعه شکل بگیرد بلکه با انتقال و تقلید از فرهنگ یک جامعه دور دست می شود بر فرهنگ محلی تاثیر گذاشت و فرهنگ حاضر و آماده شده ی وارداتی را به جای فرهنگ تولیدی  بومی در مدت زمان کوتاه رواج داد که در اکثر موارد فرایند بسیار خطرناکی است چون با ریشه های فرهنگی جامعه بومی هماهنگی ندارد و ممکن است اثرات سوئی بر جای گذارد.

به نظر می رسد روش زیر مناسب باشد :

۱-     داشته های مثبت فرهنگ بومی احیاء و تقویت گردد،

۲-     الگو سازیهای عملی و قابل فهم و اجرا، صورت پذیرد،

۳-     از رسانه های جمعی محلی و ملی برای ارائه الگوهای مورد نظر استفاده گردد،

۴-     آنچه از فرهنگ های بیگانه از نظر کارشناسان فرهنگی مناسب به نظر می رسد با رنگ و لعاب بومی شده در اختیار مردم قرار گیرد،

۵-     جنبه های آموزش فرهنگ در مدارس و دانشگاه ها تقویت گردد،

۶-     مراکز مشاوره و آموزش فرهنگی دایر گردد ( در شورای فرهنگ عمومی شهرستان جوانرود این مرکز تحت عنوان (( مدرسه ارتقاء فرهنگی توسط نگارنده پیشنهاد شده است که انشاالله اجرایی گردد)) تا دوره های لازم در آنها برگزار شود،

۷-     وضعیت فرهنگی منطقه در دوره های مشخص زمانی ارزیابی گردد و با مقایسه نتایج حاصل نقاط قوت و ضعف آن بررسی گردد،

۸-     براساس وضعیت موجود راه کارهای لازم توسط صاحب نظران  برای اجرا ارائه گردد.

البته نباید فراموش کرد که مهمترین عامل در بهبود وضعیت فرهنگی هر منطقه این است که افراد آن جامعه خود را مقید به رعایت اصول فرهنگی بدانند و در فراگیری، بکارگیری و محافظت از آنها بکوشند و مسئولین مربوط نیز تسهیلات و شرایط لازم را فراهم نمایند.

به امید روزی که فرهنگ بشری به معنای واقعی انسانی باشد و تعصبات، تنگ نظریها و زیاده خواهیها موجب بروز جنگ های خانمانسوز در سطح بین المللی و منطقه ای نگرددد و در مقیاس کوچکتر هم شاهد  ویرانی بنیان های خانوادگی و  نابودی طبیعت و تنش های روانی در صحنه اجتماع نباشیم.

 

انتشار توسط 8 تم

یک نظر

  1. جالب و سازنده هست و خواهد بود جناب آقای دکتر یوسفی
    با تشکر

نظر شما

ایمیل شما منتشر نخواهد شد.قسمت های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*